Dende sempre se considerou importante que o texto fluíse, a ser posíbel como onda xigante que asolagase os maiores territorios posíbeis. Alén de consideracións románticas, os autores sempre preferiron unha fluencia non directamente relacionábel coas vendas. É mellor vender un exemplar que vai pasar mediante préstamo por doce persoas distintas a vender tres exemplares que van ficar esquecidos polos seus mesmos propietarios. Se un texto flúe é porque está vivo, porque xera debate e volve recrearse a cada lectura. A auga estancada ten tendencia a apodrecer e incubar noxentas enfermidades.

A innovación proposta por Eduardo Estévez con Construcións é o dun xeito de fluír actualizado aos novos tempos. A súa polémica orixe non daba para agardar outra cousa. Construcións naceu como un blogue, que alén de espallar os textos pola rede, permitía participar ao lector no proceso creativo do libro aconsellando modificacións ou expresando a súa opinión. O propio autor fomentaba o debate, creando enquisas virtuais para escoller os distintos finais dun poema, ou amosando as correccións que ía facendo sobre o texto. Probabelmente nunca tan perto estivo a nosa experiencia de acompañar os borranchos de caderno que tan importantes son na creación dunha obra literaria. O devir do libro unha vez rematado tamén tivo as súas propias turbulencias, xa coñecidas por todo o mundo, pero que serviron para revitalizar a súa existencia na rede, debates apaixonadas e preguntas filosóficas incluídas. Que é Construcións? É un libro ou é un blogue? É un acto de mala fe ou é unha víctima propiciatoria? Construcións non é nada diso. A súa natureza achégase máis á da corrente de auga, ao bucle de transformacións constantes que dan fe da súa propia validez literaria.

A presentación pública que propón o autor, e que o levará por distintas cidades e vilas galegas, propón unha elo máis nesa cadea. Se a obra mutou da súa existencia virtual a un libro real editado por Positivas, se o texto foi definitivamente fixado nunha versión determinada, é necesario que ese obxecto físico non se convirta nun ponto final que envase ao vacío o fluír das ideas que o motivaron. O seu recitado público é unha nova transformación que invita ao caudal da imaxinación a fluír de novo e buscar novos camiños.

O parte máis importante da presentación do libro é o recitado. Un recitado completo da obra, até certo ponto clásico, sen demasiados alardes dramáticos. Porén, o autor conseguiu incorporar a ese espectáculo pequenas innovacións que o transforman dun xeito similar a como se transformou a relación do lector medio cun texto coa aparición da web 2.0. O espectador non é tal, xa que non se limita só a observar, é convidado a participar, a cumprir unha pequena visión que supoña unha nova evolución do texto, desta vez xogando coas súas evocacións. A paisaxe do escenario tamén non será a mesma cano a actuación remata. As construcións acompáñanse doutras que son deixadas inacabadas á mantenta, e as palabras do público pasan a compoñer un novo telón de fondo.

Finalmente, a encomenda videográfica feita a Lara Bacelo asegura que a idea mutante de Construcións vai volver á rede e á blogoleira, a seguir o seu fluír, completando un ciclo máis na roda de transformacións.

Baixo o título Programa Dobre SCIFI-Compostela, Cineuropa programa hoxe unha estupenda sesión dobre de ciencia fición clásica, ao máis puro estilo americano. Dous filmes de xénero, exiguo presuposto e moita paixón; tanta que contrarresta calquera das numerosas carencias técnicas.

O primeiro título proxectado é The man with the X-ray eyes. Un filme do ano 63 de Roger Corman, director de culto responsábel entre outras da marabillosa adaptación de The Crow, o famoso poema de Poe, que conta ademais coa memorábel interpretación de Vincent Price.

O segundo filme é Forbidden Planet de Fred M. Wilcox, do ano 1956. É unha historia máis clásica de ciencia ficción: exploracións planetarias e androides, pero conta con varios puntos de interés. O máis relevante é o feito de tratarse de unha adaptación da obra de Shakespeare A tempestade. Outro atractivo é a primeira aparición na pantalla de Robby o robot, quen apareceu en máis de trinta filmes e series dende entón.

A sesión comeza ás 00:15 h no Teatro Principal.

Este fotograma pertence a un dos episodios perdidos de Gorevision TV, aquel que contiña unha inconmensurable entrevista-duelo-performance realizada man a man entre Santiago Segura e o malogrado cineasta galego Toñito Blanco, autor dun dos buques insignias do cinema galego independente moderno, “La matanza caníbal de los garrulos lisergicos”. Os responsables da recuperación Online desta xoia da historia da televisión galega, non perden a esperanza de atopar ese incunable VHS algún día, nalgunha perdida estanteria ou polvoriento caixón e podérvolo ofrecer para voso deleite.

Namentres podedes rememorala obra do coruñés con este tráiler realizado xa fai mais de dez anos polo  equipo de Gorevision.

MIKE STERN (imaxe de Clay Patrick McBride)

Este luns día 10 comeza unha nova edición do Festival de jazz de Lugo. Unha vez máis (vai pola XVIII edición), o cartaz non ten nada que envexar a outros festivales da península. Será unha grande oportunidade para achegarse a ver algúns dos mellores intérpretes actuais, tanto para os devotos do xénero coma para quen desexe iniciarse nel. A entrada aos concertos é de balde.

A destacar a presenza o martes dun dos pratos fortes, Mike Stern Band. Nesta ocasión o xenial guitarrista de Boston virá acompañado polo espectacular batería Dave Weckl e o baixista Doky. Contará ademais co trompetista Randy Brecker irmán do desaparecido saxofonista Michael Brecker con quen formara Brecker Brothers nos 70.

Para rematar esta intensa semana musical o sábado poderemos asistir a outro concerto de luxo: Danilo Pérez Trío. O pianista panameño contará ademais coa presenza de Lee Konitz, un dos grandes saxofonistas de todos os tempos.

Podedes consultar o programa e o cartaz aquí.

foto de Bryan Ledgard

En 2004, sorprenderon co seu “Dimanche à Bamako“, un álbum con arranxos feitos por por Manu Chao e cun estilo, entre o rock e a música de Mali, que seduciu a unha grrande parte do público internacional. En 2008, presentan “Welcome to Mali”. O 17 de novembro, os seareiros de Amadou & Mariam poderán descubrir os seus novos títulos, froito da súa colaboración con nomes coñecidos da esceas musical francesa e internacional. A seu carón, atoparemos ao keniano Keziah Jones, o francés Matthieu Chédid -M-, e o canadiano de Somalia K’ naan entre outros. Cumio da elegancia, o primeiro single extraído do álbum, “Sabali“, leva a produción de Damon Albarn, líder de Blur e cantante de Gorillaz.

Amadou & Mariam confirman pois o seu gusto polo cosmopolitismo e a mistura de estilos. Hai que dicir que o éxito de “Dimanche à Bamako” permitíulles facer unha xira mundial, aparecer en festivales nos catro cantos do planeta e coñecer a artistas de relevancia mundial como Scissor Sisters.

É ben certo que as dúas últimas entregas do americano non convenceron demasiado. Viaxes Polo Scriptorium foi mal acollida pola crítica e polos lectores e o filme A vida interior de Martin Frost quedou a medio camiño entre un relato de musas e un telefilme amoroso de sobremesa. Semellaba que o premio Príncipe de Asturias chegáballe no peor momento da súa carreira. Era hora de volver ao camiño que o converteu nun escritor de culto e éxito.

Un Home Na escuridade (Galaxia) é unha boa mostra de varios dos elementos que constitúen o mundo literario de Auster. Nel atopamos a figura do escritor, a desgraza persoal, o azar e os Estados Unidos; estes últimos como unha presenza enorme que serve de refuxio ou de elemento de presión para o individuo illado nunha sociedade masificada. Nesta ocasión, a América que hai detrás é a posterior ao 11 de setembro, a América do militarismo fanático republicano de George W. Bush. É en certa maneira un libro sobre as consecuencias dos atentados, mais ben sobre as consecuencias que para os estadounidenses pode ter ese tipo de ideoloxías e dirixentes coma o presidente saínte. É posíbel que sexa o seu libro máis político, pero non por iso deixa de enmarcar perfectamente nese macrotexto que é a obra de Paul Auster.

Nesta última novela vemos que hai aspectos recorrentes na obra do de N.J. pero é interesante que no xogo metaficcional xorde un relato de ciencia ficción, unha ucronía ao máis puro estilo de autores clásicos do xénero coma Philip K. Dick ou Poul Anderson. Unha liña temporal paralela na que un conflito armado asola Estados Unidos e non Iraq. As vellas reminiscencias da guerra civil mestúranse coa desolada paisaxe urbana derruída pola artillería. O Massachusetts arrasado fronte ao Nova York real, a guerra aberta fronte ao medo subconsciente. O resultado é unha atmosfera de opresión que reflicte moi ben o clima creado nos últimos anos. Se ben ao inicio da súa carreira Auster botaba man a miúdo do xénero negro e a novela policial, agora emprega de xeito maxistral os recursos da ciencia ficción, que en certo modo xa aparecían en In the Country of Last Things.

O resto de relatos e lembranzas do personaxe que artella o fío narrativo teñen todas relación coa guerra, coas súas consecuencias e o seu influxo directo nas vidas das persoas.

Sen chegar ao nivel que acadou en novelas anteriores, Auster preséntanos unha historia ben construída, co seu toque persoal e cunha vontade política máis explícita.

imaxe de yoyolabellut

]]> http://verme.proxectods.org/?feed=rss2&p=288 http://verme.proxectods.org/?p=281 http://verme.proxectods.org/?p=281#comments Wed, 05 Nov 2008 17:29:59 +0000 Redacion http://verme.proxectods.org/?p=281

A web de Wanted Paris é unha galería de arte en liña dedicada á fotografía contemporánea, aberta desde o 6 de abril deste ano. O seu obxectivo é facer máis accesíbel este mercado pechado democratizando a venda de edicións. Como? Aumentándoo. Mentres que as edicións afeitas non exceden dos 20 exemplares, Wanted propón fotos, asinadas e numeradas, en tiradas de até 120 ítens. Un método que lles permite practicar prezos máis alcanzábeis, máis ou menos catro veces inferiores aos do galerista tradicional.

Con recensións biográficas, críticas e o seu servizo de cybercarta, este webgallery ten sobre todo a ambición de achegar aos artistas, recoñecidos ou emerxentes, a un público máis amplo que non ten por costume acudir a galerías, nin adquirir fotos de arte, cun simple clic.

Un dos selos electrónicos máis reputados do noso tempo é o alemán !K7. Unha pequena empresa que desde finais dos anos oitenta até hoxe veñen enchendo de bo gusto e melodías downtempo os andeis da nosa discoteca. Nomes como Kruder & Dorfmeister (que pasarán polo Festival Move de A Coruña), A Guy Called Gerald ou mesmo nomes máis comerciais dentro do panorama actual da música con maquiniñas coma os Hot Chip, tiveron ou teñen a súa casa nesta marca xermana.

Todo isto ben a conta da recente aparición na web do propio selo dun sampler de libre descarga que compila algúns dos mellores temas editados por !K7 neste ano 2008 que entra na súa fase de despedida e peche. Carl Craig, Bomb The Bass ou os xa nomeados Hot Chip encherán de ledicia a aqueles seus seguidores que gostamos das músicas de balde.

Para conseguílo só tes que entrar nesta ligazón e seguir as instruccións aí indicadas.

A banda de Lugo Few Days Later, gañadores do primeiro concurso galego de maquetas 100 Pipers, veñen de materializar o seu premio en forma de disco de longa duración. Leva por titulo Your Voice Is My Intoxication e nos ofrece 14 pílulas de punk-rock cantadas case na súa totalidade en inglés e que, de seguro, encantarán aos seguidores de bandas do estilo de NOFX e o mítico selo Fat Wreck Chords. A gravación realizouse nos Estudios Abrigueiro de Friol onde Arturo Vaquero tivo a posibilidade de pulir o són dunha banda nova que dá un paso importante na súa carreira musical. Non todo había ser pachanga e pop na nosa escea musical.

Hoxe comeza unha nova edición do, xa tradicional, Cineuropa.

Supoñemos que o feito de ser un magazine de recente nacemento déixanos fóra de información sensíbel ao respecto de tan coñecido festival pero, ao tempo, pensamos que algo de información para o público en xeral non estaría de máis.

Se entrades na súa web podedes comprobar que, a día de hoxe, aquelas persoas que non teñan posibilidade de pasar polas billeteiras do Teatro Principal de Compostela están privados da programación por días, prezos das entradas, ofertas, etc. necesarias para organizar calquera tipo de visita á capital e ao seu festival cinematográfico máis senlleiro.

Desde Verme desexamos que a programación teña unha nota de 10, pero por agora só podemos darlle un 5 á organización.