Dende sempre se considerou importante que o texto fluíse, a ser posíbel como onda xigante que asolagase os maiores territorios posíbeis. Alén de consideracións románticas, os autores sempre preferiron unha fluencia non directamente relacionábel coas vendas. É mellor vender un exemplar que vai pasar mediante préstamo por doce persoas distintas a vender tres exemplares que van ficar esquecidos polos seus mesmos propietarios. Se un texto flúe é porque está vivo, porque xera debate e volve recrearse a cada lectura. A auga estancada ten tendencia a apodrecer e incubar noxentas enfermidades.
A innovación proposta por Eduardo Estévez con Construcións é o dun xeito de fluír actualizado aos novos tempos. A súa polémica orixe non daba para agardar outra cousa. Construcións naceu como un blogue, que alén de espallar os textos pola rede, permitía participar ao lector no proceso creativo do libro aconsellando modificacións ou expresando a súa opinión. O propio autor fomentaba o debate, creando enquisas virtuais para escoller os distintos finais dun poema, ou amosando as correccións que ía facendo sobre o texto. Probabelmente nunca tan perto estivo a nosa experiencia de acompañar os borranchos de caderno que tan importantes son na creación dunha obra literaria. O devir do libro unha vez rematado tamén tivo as súas propias turbulencias, xa coñecidas por todo o mundo, pero que serviron para revitalizar a súa existencia na rede, debates apaixonadas e preguntas filosóficas incluídas. Que é Construcións? É un libro ou é un blogue? É un acto de mala fe ou é unha víctima propiciatoria? Construcións non é nada diso. A súa natureza achégase máis á da corrente de auga, ao bucle de transformacións constantes que dan fe da súa propia validez literaria.
A presentación pública que propón o autor, e que o levará por distintas cidades e vilas galegas, propón unha elo máis nesa cadea. Se a obra mutou da súa existencia virtual a un libro real editado por Positivas, se o texto foi definitivamente fixado nunha versión determinada, é necesario que ese obxecto físico non se convirta nun ponto final que envase ao vacío o fluír das ideas que o motivaron. O seu recitado público é unha nova transformación que invita ao caudal da imaxinación a fluír de novo e buscar novos camiños.
O parte máis importante da presentación do libro é o recitado. Un recitado completo da obra, até certo ponto clásico, sen demasiados alardes dramáticos. Porén, o autor conseguiu incorporar a ese espectáculo pequenas innovacións que o transforman dun xeito similar a como se transformou a relación do lector medio cun texto coa aparición da web 2.0. O espectador non é tal, xa que non se limita só a observar, é convidado a participar, a cumprir unha pequena visión que supoña unha nova evolución do texto, desta vez xogando coas súas evocacións. A paisaxe do escenario tamén non será a mesma cano a actuación remata. As construcións acompáñanse doutras que son deixadas inacabadas á mantenta, e as palabras do público pasan a compoñer un novo telón de fondo.
Finalmente, a encomenda videográfica feita a Lara Bacelo asegura que a idea mutante de Construcións vai volver á rede e á blogoleira, a seguir o seu fluír, completando un ciclo máis na roda de transformacións.
